Klasztor pobernardyński we Wrocławiu

Jeszcze w 1453, tuż po przybyciu do Wrocławia św. Jana Kapistrana, został zbudowany pierwszy, drewniany kościół.Budowę zespołu klasztornego rozpoczęto w 1462 z inicjatywy św. Jana Kapistrana, a ukończono w 1505. Kościół drewniany został w międzyczasie rozebrany a na jego miejscu wzniesiono w latach 1463-1466 trójnawową bazylikę. W 1491 jej sklepienia zawaliły się. Wkrótce prace wznowiono. Ok. 1702 kościół otrzymał późnobarokowy szczyt fasady zachodniej. Wkrótce po ukończeniu zespołu klasztornego rada miejska zmusiła bernardynów do opuszczenia miasta; w roku 1522 w klasztorze został urządzony szpital, a później również szkoła i placówka pomocy społecznej, a kościół oddany został w 1544 ewangelikom, którzy ustanowili w nim parafię Nowego Miasta i mieli tu swoją siedzibę aż do końca II wojny światowej. Zniszczony w 60% w czasie wojny zespól kościelno-klasztorny, odbudowany został w latach 1947-1949 i 1957-1967 wg projektów i pod nadzorem Edmunda Małachowicza, który za swój wkład w dzieło odbudowy zachowujące gotycką atmosferę budynków wyróżniony został w roku 1966 przez ministra budownictwa. Od roku 1965 w budynku dawnego kościoła oraz czterech skrzydłach dawnego klasztoru swoją siedzibę ma Muzeum Architektury.

Reklamy

Informacje o jrokita

Mam 15 lat. Interesuję się architekturą drewnianą.
Ten wpis został opublikowany w kategorii Kościoły murowane. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s