Słownik terminów „kościelnych”

cerkiew – świątynia obrządku wschodniego. Cerkwie posiadają wierni wyznania greko-katolickiego i prawosławnego;

Kalenica – złączenie dwóch spadów dachu. W świątyniach katolickich krzyżują się w transepcie. Kalenice mogą być jednopoziomowe (równy poziom dachu nad nawą i prezbiterium) lub dwupoziomowe (wyższa nad nawą i niższa nad prezbiterium). Do wyjątków należą trzykalenicowe dachy kościołów w Sołku (woj. łódzkie) i Brzezince (woj. opolskie);

więźba – konstrukcja dachu obiektu, zazwyczaj trójkątna, ale zdarzają się więźby w kształcie trapezu;

kopuła(bania) – rodzaj pokrycia dachu obiektu stosowany przeważnie w cerkwiach i wieżach kościelnych. Kryte blachą lub gontem;

kruchta – rodzaj przybudówki do budynku, gdzie jest wejście. W kościołach może znajdować się pod wieżą lub być przybudowanym do niej;

Sygnaturka – wieżyczka na dachu lub wieży świątyni zawierająca małe dzwony (tzw. sygnaturki) oraz chorągwię z datą budowy kościoła;

dzwonnica – wolnostojąca lub przybudowana do kościoła wieża z dzwonami. Zazwyczaj szalowana deskami z izbicą na górze, gdzie wiszą dzwony;

Ambona – w kościele katolickim i protestanckim rodzaj kazalnicy usytuowany przeważnie po lewej stronie ołtarza od strony nawy. Budowana z kamienia, marmuru lub drewna. Często zdobiona;

Ikonostas – w kościołach obrządku wschodniego rodzaj przegrody oddzielającej sanktuarium od nawy, pokryta ikonami;zaopatrzony w troje drzwi: dwa boczne (tzw. diakońskie) i środkowe (tzw. carskie wrota)

Organy – instrument manualny stosowany przeważnie w aulach, kościołach i synagogach reformowanych;

Ołtarz – miejsce kultowe służące składaniu ofiary, znane w większości religii;

Chrzcielnica – rodzaj tzw. czarki zrobionej z drewna, marmuru lub kamienia. Stosowana w świątyniach chrześcijańskich;

Ikona – obraz przedstawiający Matkę Bożą, Chrystusa lub świętego;

Krucyfiks – krzyż, na którym wyobrażony jest Chrystus;

Belka tęczowa – w kościele belka, na której umieszczony jest krucyfiks, figura Matki Bożej i św. Jana Apostoła. Belkę tę umieszcza się przeważnie w prezbiterium;

Meczet – świątynia wyznawców Islamu;

Mizaret (minaret) – w islamie wieża przylegająca do meczetu, z której zwoływani są wierni na nabożeństwa;

Synagoga – świątynia wyznawców Judaizmu;

Prezbiterium – część kościoła w której mieści się ołtarz, krucyfiks, hostia i tabernakulum. Zakończone jest prostą ścianą lub wielobocznie;

Tabernakulum – od XV w. w kościele katolickim niewielka szafka umieszczona w ołtarzu, w której przechowuje się konsekrowane hostie;

Hostia – chleb używany do sprawowania Eucharystii; pierwotnie okrągłe chleby później zastąpione opłatkiem; prawosławnym odpowiednikiem hostii jest prosfora, wypiekana z chleba kwaszonego;

Soboty (podcienie) – daszki obiegające kościół na zewnątrz, kryte gontem;

Zakrystia – w kościele katolickim i ewangelickim boczna dobudówka do prezbiterium, w których kapłani i ministranci przygotowują się do Mszy Św. lub wierni załatwiają sprawy urzędowe;

Rotunda – budowla na planie centralnym (koła); budowana od IX w. Rotunda może mieć jedną, dwie lub cztery apsydy a dach nad rotundą kryto namiotowym dachem lub kopułą;

strop – drewniany sufit często kryty polichromią;

kaseton – drewniany lub murowany sufit z wnękami (tzw. kasetami – stąd nazwa) w których umieszczano rzeźby lub malowidła;

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s